Έχω μια απορία.
Είναι η πρώτη φορά που γράφω σε αυτό το blog. Για την ακρίβεια είναι η πρώτη φορά που γράφω οποιοδήποτε blog. Δεν ξέρω ποιός θα μπορούσε να δει αυτά που γράφω αυτή τη στιγμή και δεν ξέρω και για ποιό λόγο θα ήθελε να τα δει (ελπίζω πως εξαιρούνται αυτοί τους οποίους θα φροντίσω να ειδοποιήσω εγώ ο ίδιος). Οπότε, το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό (η απορία που έλεγα στην αρχή του κειμένου) είναι πολύ απλή, με τάσεις να χαρακτηριστεί ακόμη και ηλίθια: Άραγε πρέπει να χαιρετήσω;
Όποιος κάνει τον κόπο να μπει στη σελίδα αυτή και να διαβάσει τα κείμενα που θα γράφω, θα πρέπει να είναι έτοιμος να διαβάζει αρκετά συχνά διάφορες μπούρδες σαν και αυτή! Άλωστε δεν θα μπορούσα παρά να γράφω μπούρδες αν σκεφτεί κανείς ότι η ώρα είναι 1.30 και ακούω το Lost in the night του Κώστα Χαριτοδιπλωμένου (και πιστέψτε με αυτό είναι από τα πλέον σοβαρά τραγούδια που υπάρχουν στη μικρή playlist που έφτιαξα).
Λοιπόν. Ώρα για συστάσεις.
Με λένε Παναγιώτη. Είμαι 29 Απριλίων και ευελπιστώ πως θα τους κάνω σύντομα 30. Γεννήθηκα, μεγάλωσα και εξακολουθώ να μένω στη Θεσσαλονίκη. Για κακή μου τύχη βέβαια μεγάλωσα στην Τούμπα την οποία ουδέποτε κατάφερα να συμπαθήσω (ίσως είχε να κάνει με το γεγονός ότι είμαι φίλος του Άρη). Εδώ και 5 χρόνια (ευτυχώς για μένα) έχω φύγει από την Τούμπα και πλέον μένω στην Καλαμαριά. Λατρεύω τη μπουρδολογία, το μπάσκετ (από την κερκίδα, γιατί έχω πολύ καιρό να παίξω), τη μουσική, το αραλίκι, το φαγητό και βρίσκω απίστευτα ελκυστική (έως ακαταμάχητη) τη βλακεία.
Αυτά προς το παρόν. Μόλις συνειδητοποίησα ότι είναι δύσκολο να περιγράψεις τον εαυτό σου μέσα σε λίγες μόνο λέξεις. Και η σκέψη αυτή είναι υπερβολικά σοβαρή για τα δεδομένα μου...
